Czerna. Spotkanie rekolekcjonistów

    W Domu Rekolekcyjnym Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus w Czernej odbyło się 10 stycznia 2012 r. spotkanie osób zaangażowanych w prowadzenie rekolekcji o charakterze karmelitańskim. Spotkanie rozpoczęło się od celebracji Eucharystii. Brało w nim udział łącznie 13 osób: o. prowincjał Andrzej Ruszała, o. Bartłomiej Kucharski, o. Benignus Wanat, pani Danuta Piekarz, s. przełożona prowincjalna Karmelitanek Dz. Jezus Zofia Szczyrk i inni. Spotkanie zostało przygotowane przez o. Bartłomieja Kucharskiego i s. Marianę Białczyk.
    O. Benignus Wanat wygłosił referat zatytułowany: Historia pierwszych fundacji klasztorów terazjańskich. Prelegent przedstawił historię powstawania siedemnastu klasztorów karmelitanek bosych założonych za życia św. Teresy od Jezusa. Usłyszeliśmy wiele faktów ukazujących ogrom pracy i trudności związanych z fundacją klasztorów.
    Po prelekcji zostało postawione pytanie: Jak ta świadomość historii może się odzwierciedlić w naszym głoszeniu rekolekcji? O. Benignus odpowiadając wskazał na istnienie eremu w Czernej i funkcjonowanie bractw. Erem w Czernej był miejscem, gdzie nasi ojcowie mogli pogłębiać formację duchową (temu służyła biblioteka czerneńska, gromadząca dzieła z dziedziny teologii życia duchowego) i praktykować karmelitańskie życie kontemplacyjne. Każdy zakonnik zaangażowany w pracę duszpasterską mógł co jakiś czas odnowić swoje życie modlitwy w eremie. Czy dzisiaj można by w takim kluczu myśleć o przygotowaniu się do duszpasterstwa, również do głoszenia rekolekcji?
    Bractwa, zdaniem o. Benignusa, spełniały kiedyś funkcję formacyjną dla osób świeckich, którą w naszych czasach prowadzą domy rekolekcyjne. Bractwa przy naszych klasztorach (w wieku XVII i XVIII przy niektórych klasztorach było ich kilka) były zatwierdzane przez Stolicę Apostolską i funkcjonowały za zgodą miejscowego biskupa. Do opieki nad formacją członków i funkcjonowaniem bractwa był delegowany ojciec karmelita.
    Drugi referat pod tytułem: Klucze do lektury "Księgi fundacji" św. Teresy od Jezusa wygłosił o. prowincjał Andrzej Ruszała. "Księga fundacji" określana jako pismo historyczne zawiera także bogatą myśl teologiczną. Św. Teresa w epoce kontestacji autorytetów ukazuje wagę posłuszeństwa (np. poleceniom spowiedników), wyraża przekonanie, że fundacje są działaniem Boga. Obok celu kronikarskiego obiera sobie także cel formacyjno-pedagogiczny (rady i wskazówki organizacji klasztoru, wymagania życia klauzurowego), a także mistagogiczny - osobiste przylgnięcie do tajemnicy Boga oraz apostolat rodzący się z tej bliskości, by inni odkrywali i zanurzali się w tej Tajemnicy. "Księga życia" jest świadectwem tajemnicy życia modlitwy samej Autorki, co Bóg uczynił w jej duszy, natomiast "Księga fundacji" daje poznać innym dzieła Boże w świecie przy zakładaniu nowych klasztorów.
    W dalszej części dyskusji wypowiedzi koncentrowały się na sprawie formuły kolejnych spotkań osób zaangażowanych w rekolekcje karmelitańskie. Proponowano, aby spotkania były organizowane przez osoby bezpośrednio zaangażowane w rekolekcje i zarazem przede wszystkim dla nich, a wszyscy inni, dla których posługa rekolekcyjna nie jest pierwszoplanowym zajęciem, byli na te spotkania zapraszani.
    Rozważano również możliwość uzupełniania się, jeśli chodzi o charakter rekolekcji w naszych domach w Czernej, Wadowicach i Piotrkowicach. Każdy z ośrodków jest inny: ma inne zaplecze materialne, inny charakter pracy. Zauważono potrzebę wymiany informacji o rekolekcjach. Na przykład: umieścić linki w dziale "Rekolekcje w Karmelu" na naszych stronach internetowych.

Nairobi. II Kongres OCD dla Afryki i Madagaskaru

    W dniach od 6 do 10 lutego 2012 r., w klasztorze karmelitów bosych w Nairobi, stolicy Kenii, odbył się II Karmelitański Kongres dla Afryki i Madagaskaru, skupiający przedstawicieli obydwu stref językowych Karmelu afrykańskiego, tj. francusko- i anglojęzycznej. Pierwszy tego typu Kongres miał miejsce w Republice Demokratycznej Kongo w 1989 r.
    W tegorocznym Kongresie w Nairobi uczestniczyli: o. Saverio Canistra, generał Zakonu Karmelitów Bosych, pod którego patronatem kongres został zorganizowany, Definitor generalny odpowiedzialny z ramienia domu generalnego za karmel w Afryce i na Madagaskarze, Prowincjałowie z Europy, Ameryki Północnej i Indii oraz Delegaci generalni i prowincjalni wraz z ich pierwszymi radnymi. Kongres zgromadził w sumie 28 uczestników ze strefy anglojęzycznej (5 krajów) i ze strefy francuskojęzycznej (11 krajów). Krakowską Prowincję OCD reprezentowali: o. prowincjał Andrzej Ruszała oraz o. Fryderyk Jaworski - delegat Prowincjała dla Delegatury Burundi-Rwanda oraz o. Jean Bosco Cishahayo, pierwszy radny Delegatury misyjnej. Obecny był także o. Jan Malicki (z Prowincji Warszawskiej) - delegat Generała dla Delegatury Generalnej w Kongo.
    Tematem centralnym Kongresu była przyszłość Karmelu na Czarnym Lądzie i Madagaskarze i wyzwania przed nim stojące. Jego głównym zadaniem była wspólna refleksja nad obecną sytuacją, w jakiej znajduje się Karmel afrykański i wzajemne poznanie się w celu bardziej efektywnej współpracy pomiędzy poszczególnymi okręgami OCD w Afryce. Wspólny wysiłek na rzecz konsolidowania Karmelu na Czarnym Lądzie i Madagaskarze jest konieczny, aby przekraczać wszelkie formy izolacji i pomagać sobie wzajemnie na miarę istniejących w poszczególnych krajach i okręgach możliwości personalnych, duchowych i również materialnych.
     Jednym z owoców Kongresu było zainicjowanie Konferencji Wyższych Przełożonych Afryki Frankofońskiej i Madagaskaru, której celem będzie dynamizowanie i koordynowanie działalności Karmelu francuskojęzycznego na polu formacji początkowej i stałej, publikacji karmelitańskich i innych twórczych inicjatyw.
    Ważnym dla naszej Krakowskiej Prowincji owocem tych dni, było także podpisanie i tym samym sfinalizowanie trwających już kilka lat poszukiwań domu formacji teologicznej w strefie anglojęzycznej dla braci z Burundi i Rwandy. Tym samym nasi alumni po ukończeniu filozofii w Bużumburze w Burundi będą studiować teologię w Morogoro w Tanzanii na Uniwersytecie Jordana, prowadzonym przez Księży Salwatorianów, natomiast formację karmelitańską odbywać będą w domu zakonnym znajdującym się tuż obok uniwersytetu, należącym do hinduskiej Prowincji Karnataka Goa. Tym samym od tego roku nie będą już oni wysyłani na teologię do Republiki Środkowej Afryki, gdzie z otwartością byli podejmowani przez włoską Prowincję karmelitańską z Ligurii. Decyzja o zmianie strefy językowej studiów teologii podyktowana została zmianą języka z francuskiego na angielski w Rwandzie. Nasi bracia Afrykańczycy powinni być dwujęzyczni, aby móc pracować w obydwu krajach naszej Delegatury.

Awila. Spotkanie Komitetu Konferencji Wyższych Przełożonych OCD w Europie

    W dniu 30 stycznia 2012 r. w Awili (CITeS) odbyło się spotkanie Komitetu Europejskiej Konferencji Wyższych Przełożonych OCD. Komitet ten tworzą prowincjałowie - przewodniczący "coetusów": włoskiego, iberyjskiego, frankofońskiego, anglofońskiego i Europy Środkowo-Wschodniej (o. Gianni Bracchi " przewodniczący, o. Pedro Navajas, o. Olivier-M Rousseau, o. Emmanuel Schembri - nieobecny ze względów zdrowotnych, o. Andrzej Ruszała). Spotkanie dotyczyło dopracowania szczegółów tegorocznego oraz przyszłorocznego spotkania formatorów OCD Europy, a także tegorocznego spotkania Konferencji Prowincjałów OCD Europy. Ustalono, że odbędzie się ono w dniach: 22-26 października w Bukareszcie. Podjęto także sprawę przygotowania przyszłorocznego spotkania alumnów karmelitańskich Europy. Zaproponowano także Bukareszt jako miejsce spotkania. Kwestia ta szczegółowo zostanie podjęta podczas tegorocznego spotkania Konferencji Prowincjałów Europy. Omówiono również wspólne propozycje upamiętnienia jubileuszu 500-lecia urodzin św. N.M. Teresy od Jezusa przez Karmel w Europie.

Awila. Europejskie Spotkanie Formatorów OCD

    W Awili (CITeS) w dniach od 30 stycznia do 4 lutego 2012 r. odbywało się III Europejskie Spotkanie Formatorów OCD. Spotkaniu przewodniczył o. Gianni Bracchi, przewodniczący Konferencji Prowincjałów Europy. Z ramienia Kurii Generalnej był obecny o. Emilio Martínez, wikariusz generalny. W spotkaniu wzięło udział 37 formatorów, którzy przyjechali z 11 krajów europejskich oraz krajów Bliskiego Wschodu. Krakowską Prowincję OCD reprezentował o. Artur Rychta, magister nowicjatu w Czernej i o. Piotr Linka, magister studentatu i junioratu w Lublinie. Temat spotkania brzmiał: "Pedagogia św. Teresy od Jezusa w tworzeniu prawdziwych wspólnot gromadzących się wokół Jezusa Chrystusa". Program spotkania obejmował konferencje, spotkania, dyskusje oraz wspólną modlitwę (Eucharystię, Liturgię Godzin, rozmyślanie). Jednej z Eucharystii przewodniczył prowincjał Krakowskiej Prowincji o. Andrzej Ruszała, i wygłosił okolicznościową homilię w języku włoskim.
    W pierwszym dniu spotkania o. Giuseppe Pozzobon wygłosił konferencję: "Życie braterskie, jako realizacja Kościoła charyzmatycznie zdefiniowanego". Ukazał, że w poszukiwaniu lepszej formacji młodego człowieka w Karmelu potrzeba odnowy karmelitańskiego życia wspólnego. Bóg przychodzi z darem komunii w Chrystusie. Zaprasza do przyjęcia tego daru i dania stosownej odpowiedzi. O. Giuseppe przypomniał, co na ten temat napisała św. Teresa od Jezusa. Według św. Teresy punktem odniesienia dla naszego życia powinny stać się relacje, jakie istnieją w Trójcy Świętej. Teresa zaprasza nas do wzrastania w synowskiej relacji do Boga. Ważną rolę w tym wzrastaniu odgrywa Człowieczeństwo Chrystusa. Święta ukazuje dojrzałą postawę eklezjalną. Po konferencji odbyło się spotkanie w grupach. Przypomniano, że w procesie wychowawczym bardzo ważna jest wspólnota karmelitańska, która autentycznie żyje swoim charyzmatem oraz daje możliwość wzrastania w powołaniu. Podkreślono, że Karmel ma swoje ważne elementy: braterstwo, modlitwę, etc. Te ważne elementy muszą być w odpowiedniej proporcji. Magister powinien "rodzić" życie w Bogu, czyli przekazywać życie karmelitańskie, a nie idee, wiadomości, teorie czy struktury. Stąd wychowawcy powinni sobie zdawać sprawę, że sami muszą nieustannie się formować. Po obiedzie dwie osoby z instytutu Notre-Dame de Vie z Venasque mówiły na temat: "Wprowadzanie dzieci w modlitwę, zgodnie ze wskazaniem Pójdź za mną". Pedagogika instytutu Notre-Dame de Vie narodziła się w zetknięciu z potrzebą nauczenia małych dzieci modlitwy. Wielki wpływ miał na nią Karmel i osoba karmelity, o. Marii Eugeniusza od Dzieciątka Jezus. Przypomniano, że katecheza, to nie tylko nauczanie. W Europie popełnia się ten sam błąd: katecheta staje się jedynie nauczycielem. Tymczasem Biblia (szczególnie Dzieje Apostolskie) pokazuje nam, że katecheta nie tylko uczy, ale także żyje tym, co głosi. Jest świadkiem.
    W drugim dniu karmelici bosi z Francji, o. Didier Maury i o. Gérard Scoma, przedstawili temat: "Życie braterskie, jako możliwości autentycznego poznania siebie i miejsce rozpoznania powołania". Każda wspólnota jest inna. Zależna od miejsca, ludzi, środowiska, etc. Przypomniano, że chociaż poznanie siebie odbywa się zawsze w relacji do Boga, to jednak młody człowiek wchodzi w "ludzką" wspólnotę zakonną. Tu poznaje siebie i tutaj wzrasta. Podczas dyskusji w grupach poruszano się w obrębie dwóch zagadnień. Pierwszym z nich było zagadnienie życia braterskiego i poznania siebie w naszej praktyce formacyjnej. Drugim odkrywanie osobistego powołania we wspólnocie zakonnej. Zastanawiano się nad rolą poszczególnych osób tworzących wspólnotę (magister, socjusz, przeor, poszczególni bracia) w procesie wzrastania w powołaniu. Po południu Giovanna Parravicini przedstawiła wykład zatytułowany: "Memores Domini, charyzmat źródłem geniuszu pedagogicznego". Memores Domini to stowarzyszenie osób świeckich. Giovanna ukazała, jak charyzmat karmelitański staje się czymś istotnym w przekazywaniu różnych treści drugiemu człowiekowi.
    Trzeci dzień rozpoczęła konferencja, członka Prowincji Krakowskiej OCD, o. Jerzego Gogoli. Jej tytuł brzmiał "Życie braterskie, jako miejsce budowania osoby według trzech cnót terezjańskich: obopólnej miłości, wyrzeczenia i prawdziwej pokory". O. Jerzy ukazał, jakie znaczenie mają wspomniane cnoty w integralnej formacji osoby. Pokora, miłość i wyrzeczenie prowadzą do wzrastania osób we wspólnocie, stawania się darem dla innych, wyrzeczenia i chodzenia w prawdzie. Spotkanie w grupach odbyło się wokół dwóch spraw. Pierwszą z nich był problem wartości ludzkich w naszej społeczności, których realizacja wymaga podjęcia trzech omawianych cnót terezjańskich. Drugą sprawą były problemy z trudnymi ludźmi we wspólnocie. Wieczorem z racji Dnia Życia Konsekrowanego odbyło się spotkanie bratersko-siostrzane w położonym w sąsiedztwie CITeS-u Klasztorze Wcielenia.
    W czwartym dniu konferencję wygłosił o. Giuseppe Pozzobon. Jej tytuł brzmiał "Życie braterskie, jako stałe uwarunkowanie życia kontemplacyjnego". Ojciec Giuseppe ukazał, że na drodze powołania św. Matki Teresy pojawiały się ludzkie relacje i ludzkie przyjaźnie. Na takiej drodze działał Bóg. W "Drodze doskonałości" widzimy, jak Chrystus gromadzi siostry i tworzy z nich wspólnotę. Rodzi się służba, bezinteresowna miłość oraz klimat sprzyjający modlitwie. Po konferencji uczestnicy spotkania próbowali spojrzeć na Zakon Karmelitański, jako przekaziciela doświadczenia świętości. Na przestrzeni dziejów Karmelu dokonano wielkich dzieł, co znalazło odbicie w dziedzinie europejskiej historii, kultury, duchowości chrześcijańskiej, posługi misyjnej Kościoła, etc. Dzisiaj jesteśmy spadkobiercami tego, co otrzymaliśmy od naszych poprzedników i kontynuujemy ich dzieło. Wymaga to od nas odpowiedzialności, dzielenia się Karmelem z innymi ludźmi, zaangażowania formacyjnego. Wieczorem o. Marco Gazzoli i o. Antono Ángel zaprezentowali temat: "Refleksje dotyczące wspólnej formacji pomiędzy różnymi prowincjami". Z perspektywy włoskiej i hiszpańskiej była mowa o utworzeniu międzyprowincjalnego nowicjatu w sytuacji braku powołań. Następnie o. Emilio Martínez z punktu widzenia prawa kościelnego podjął temat różnych nadużyć i wykroczeń. Wskazał, jak należy do nich podchodzić we wspólnocie formacyjnej. Na koniec przypomniano o wspólnotowej lekturze dzieł św. Teresy i zebrano propozycje dotyczące tematyki kolejnego spotkania.

Zakończenie obchodów 200-lecia narodzin bł. Franciszka Palau

    30 grudnia 2011 r. w kościele parafialnym Aytona (koło Leridy), w Hiszpanii, rodzinnej miejscowości bł. Franciszka Palau zakończono obchody 200-lecia jego narodzin. Mszę św. dziękczynną celebrowali biskupi Leridy i Seu d`Urgell Joan Piris i Joan-Enric Vives, prowincjał prowincji katalońskiej o. Agustí Borrell, a także liczna grupa karmelitów bosych i kapłanów diecezjalnych.
    Wcześniej, 27 grudnia, w Montserrat, gdzie bł. Franciszek doznał wielu duchowych łask, które naznaczyły całe jego życie, poświęcono odnowiony przez siostry benedyktynki pomnik Błogosławionego. W uroczystości uczestniczyła przełożona generalna karmelitanek misjonarek terezjanek, s. Luisa Ortega, przełożona generalna karmelitanek misjonarek Cecilia Andrés, prowincjał prowincji katalońskiej o. Agustí Borrell. Oba zgromadzenia, dla których bł. Franciszek jest założycielem, wraz przybyłymi gośćmi dziękowały Panu Bogu za świadectwo życia Błogosławionego.

Centrum św. Jana od Krzyża w Fontiveros

    Centrum pod wezwaniem św. Jana od Krzyża zostało otwarte 14 grudnia 2011 r. w Fontiveros, miejscowości, gdzie przyszedł na świat Święty. Jego celem jest zgromadzenie wszystkich, różnojęzycznych publikacji dotyczących Karmelitańskiego Mistyka. W ramach centrum znajduje się: pensjonat, sala wykładowa, biblioteka, kawiarnia i muzeum. Centrum jest nowym krokiem w kierunku promowania turystyki religijnej w Hiszpanii obok innych inicjatyw takich jak np.: turystyczno-kulturalna trasa pod nazwą "Ślad św. Teresy".

Nowy zarząd klasztoru w Rzeszowie

    Dekretem Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego z dnia 22 grudnia 2011 r. został potwierdzony na kolejne trzy lata dotychczasowy Zarząd klasztoru Sióstr Karmelitanek Bosych w Rzeszowie w składzie: Przeorysza: M. Nadzieja od Krzyża (Monika Markiewicz); I Radna: S. Edyta od Chrystusa Odkupiciela (Ewa Woch); II Radna: S. Zuzanna od Miłości Miłosiernej (Zuzanna Czachor). Dekret został odczytany przez o. Prowincjała w obecności całej Wspólnoty w dniu 21 stycznia 2012 r.
    Zarząd i całą Wspólnotę powierzamy Maryi, Królowej Karmelu.

90-lecie Karmelitanek Dzieciątka Jezus

    W sobotę, 31 grudnia 2011 r., o godz. 12.00 Mszę św. dziękczynną w kościele p.w. Najświętszego Oblicza Pana Jezusa w Sosnowcu, przy ul. Matki Teresy Kierocińskiej 25, celebrowali min.: abp Stanisław Nowak, emerytowany metropolita częstochowski oraz bp Grzegorz Kaszak, biskup sosnowiecki. O. Prowincjała prowincji krakowskiej reprezentował o. Piotr Nyk OCD, rady prowincjalny.
    Założycielami Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus są: sł. B. Anzelm od św. Andrzeja Corsini (Maciej Józef Gądek 1884-1969), karmelita bosy, oraz sł. B. Teresa od św. Józefa (Janina Kierocińska 1885-1946). Zgromadzenie liczy obecnie ok. 500 sióstr pracujących w 56 wspólnotach, w 11 krajach świata (Europa i Afryka). Na terenie Polski utworzyły trzy prowincje: wrocławską, krakowską i łódzką.

Spotkanie zespołów wychowawczych i z Radą Prowincjalną

    W dniach 2-3 grudnia 2011 r., w konwencie Kraków-Śródmieście odbyło się spotkanie zespołów wychowawczych z Przemyśla, Czernej, Lublina i Krakowa-Śródmieścia. Wzięli w niej udział prawie wszyscy bracia przynależący do poszczególnych zespołów formacyjnych.
    Pierwszego dnia, po krótkim wprowadzeniu o. prowincjała Andrzeja Ruszały spotkanie poprowadził o. dr Jordan Śliwiński, kapucyn. Tematem spotkania była tożsamość młodego człowieka: "Kreowanie tożsamości w świecie ponowoczesnym". O. Jordan przedstawił trudności i wyzwania, jakie stoją przed każdym z wychowawców, w związku z wpływami świata współczesnego, które wcale nie pomagają w tworzeniu spójnej i wyodrębnionej tożsamości młodego zakonnika.
    W dalszej części spotkania był czas na przedstawienie kwestii i trudności poszczególnych wspólnot formacyjnych, jak też dyskusję i wymianę opinii na temat ewentualnej restrukturyzacji naszych domów formacyjnych.
    W drugim dniu spotkania obecni byli również o. Prowincjał i Radni Prowincji. Celem tego spotkania było umożliwienie wymiany doświadczeń wychowawczych osób zaangażowanych w dzieło formacji oraz podzielenie się tymi doświadczeniami z Radą Prowincjalną. Zostały podjęte kwestie relacji między przełożonymi domów a magistrami, miedzy magistrami a socjuszami, rektorami i pozostałymi członkami wspólnot poszczególnych domów. Następujące obserwacje i trudności zostały podjęte w dyskusji:
    1. Dowartościowano współpracę przeorów i magistrów. Podkreślono wartość wzajemnego dialogu, wspólnej linii wychowania, szukania rozwiązań oraz poszanowania własnych, oddzielnych zadań. Zauważono jak wiele zależy od dobrej współpracy i porozumienia (umiejętnego rozwiązywania różnić zdań, bez obciążania braci) w tworzeniu klimatu służącego wspólnocie i formacji.
    2. Przypomniano też wagę obecności przełożonego we wspólnocie, gdyż on jest ojcem dla wspólnoty i ma dbać o właściwy porządek, rozłożenie sił i obowiązków we wspólnocie. Jest też punktem odniesienia dla braci ze wspólnoty. Sama jego obecność już oddziałuje, a dłuższe nieobecności przełożonego mogą osłabiać życie wspólnoty formacyjnej.
    3. Zwrócono uwagę ma rolę magistra w wychowaniu, jako tego, który oddziałuje bezpośrednio na braci formowanych. Podkreślono, że mniejsza liczba braci w poszczególnych domach wcale nie oznacza, że jest mniej pracy, gdyż wspólnoty formacyjne nade wszystko domagają się obecności i dyspozycyjności magistra. Warto uwzględniać w planowaniu życia i posługiwania, aby mógł on towarzyszyć braciom w ich codziennym życiu. Jego zaangażowanie w inne sprawy poza formacją nie powinno odbywać się kosztem zaniedbywania braci będących w formacji. Jego najbliższym współpracownikiem jest socjusz, który w miarę możliwości winien również być blisko braci i towarzyszyć im w rozwoju poprzez obecność na wspólnej modlitwie, posiłkach czy rekreacji, tak by mogli czerpać również z jego doświadczenia i kompetencji.
    4. Podkreślono, aby jeszcze bardziej zwrócić uwagę na fakt, że cała wspólnota ma charakter formacyjny, aby każdy czuł się odpowiedzialny za wychowanie, a szczególnie za troskę o jakość naszego życia duchowego, wspólnotowego i duszpasterskiego. Osoby będące w formacji nade wszystko uczą się poprzez przykład życia każdego z braci będących dłużej w zakonie.
    5. Warto też dbać o wzajemny szacunek między formatorami, między braćmi alumnami a braćmi ze wspólnoty stałej, tak aby chronić dobro drugiego, aby w obecności formowanych jeden budował autorytet drugiego.
    Na zakończenie o. Prowincjał podkreślił, że jakość naszej formacji zależy w dużej mierze od dobrej woli każdego z braci. W posłudze formacyjnej mamy konkretne punkty odniesienia, jakimi są dokumenty o formacji, a szczególnie Ratio istitutionis particularis dla naszej Prowincji, mówiące między innymi o zarządzaniu, kierowaniu wspólnotami, czy też regulujące różne kompetencje jak np. kompetencje przeora, magistra, rektora czy wspólnoty stałej. Mówiąc o konkretnych zadaniach zaznaczył, że u podstaw wszelkiego dobra leży chęć współpracy wszystkich stron i nie zrażanie się trudnościami. Szczególne miejsce ma tu przełożony, który jest zwornikiem jedności każdej wspólnoty. Należy sobie uświadamiać, że jesteśmy zaproszeni, aby całym sercem być dla powołanych i poprzez tę posługę wpisywać się w misję Kościoła, jaką jest szerzenie Królestwa Bożego.

Habilitacja o. dra Mariana Zawady

    W dniu 7 grudnia 2011 roku o. dr Marian Zawada OCD otrzymał na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie tytuł doktora habilitowanego nauk teologicznych. W styczniu 2011 r. o. Marian złożył wymaganą dokumentację wraz z rozprawą pt. "Homo desiderans Deum. Dynamika pragnienia Boga w wymiarze antropologiczno-duchowym" (Karmelitański Instytut Duchowości - Wydawnictwo Karmelitów Bosych, Kraków 2011). Wysoka Rada Wydziału Teologicznego dnia 28 stycznia 2011 r., pod przewodnictwem ks. dr. hab. Jana D. Szczurka, prof. UPJPII, powołała komisję do zbadania dorobku Habilitanta (przewodniczący ks. dr hab. Wojciech Zyzak, prof. UPJPII). Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku, na lutowym spotkaniu podjęto decyzję o otworzeniu przewodu habilitacyjnego, wyznaczając dwóch recenzentów: ks. prof. dr. hab. Marka Chmielewskiego z KUL-u oraz o. prof. dr. hab. Jerzego W. Gogolę OCD z UPJPII. W maju, po wpłynięciu na kanwę Komisji Centralnej w Warszawie wniosku, wyznaczono kolejnych dwóch recenzentów: ks. dr. hab. Mariana Graczyka SDB, prof. UKSW oraz o. dr. hab. Bogusława Kochaniewicza OP, prof. UAM. Po napłynięciu recenzji, w październiku 2011 r. podjęto decyzję o dopuszczeniu o. Mariana Zawady do kolokwium habilitacyjnego.
    Dnia 7 grudnia 2011 r., w dzień św. Ambrożego, o godz. 15.00 rozpoczęło się kolokwium habilitacyjne w Sali Obrad UPJPII przy ul. Kanoniczej 9. Składało się z dwóch etapów: odpowiedzi Habilitanta na pytania recenzentów i przedstawicieli Wysokiej Rady, oraz wykładu habilitacyjnego. Spośród trzech zaproponowanych, Komisja wybrała temat: "Idea piękna w życiu duchowym". Kolokwium habilitacyjne trawło 2,5 godziny. Po kolokwium uczestnicy udali się na okolicznościowy obiad, na który przybyli również o. dr Grzegorz Firszt OCD, wikariusz prowincjalny, oraz o. mgr Jarosław Janocha OCD, przeor konwentu krakowskiego.
    

Heroiczność cnót sł. B. o. Marii Eugeniusza od Dzieciątka Jezus

     Stolica Apostolska przekazała wiadomość o pomulgowaniu dekretu o heroiczności cnót sługi Bożego, karmelity bosego, założyciela instytutu świeckiego Notre-Dame de Vie, o. Marii Eugeniusza od Dzieciątka Jezus.
    Urodził się on w Guada-Aveyron 2 grudnia 1894 r., w górniczym miasteczku w południowej Francji. Od najmłodszych lat czuł silny pociąg do kapłaństwa. W wieku 17 lat wstąpił do seminarium duchownego. Trzy lata później, po wybuchu I wojny światowej, jako ochotnik wstąpił do armii. Jego batalion doświadczył wtedy specjalnej ochrony ze strony siostry Teresy od Dzieciątka Jezus, wkrótce ogłoszonej błogosławioną. Po wojnie wrócił do seminarium i został wyświęcony na kapłana 4 lutego 1922 r. w wieku 28 lat. W latach seminaryjnych odkrył powołanie do Karmelu i 20 dni po święceniach, wstąpił do nowicjatu karmelitów bosych w Avon, koło Paryża, gdzie przyjął imię Marie-Eugene od Dzieciątka Jezus.
    Był zakorzeniony w modlitwie i pogłębionej nauce mistrzów Karmelu. Od początku swojej posługi poświęcał się szerzeniu głębokiego doświadczenia duchowego i nauki świętych Karmelu poprzez publikacje i rekolekcje. W 1937 r. został definitorem generalnym, a 1954 r., po nagłej śmierci generała Zakonu o. Sylweriusza od św. Teresy, sprawował urząd wikariusza generalnego. To właśnie podczas pobytu w Rzymie napisał swoje najbardziej znane dzieło: Chcę widzieć Boga, które jest podsumowaniem nauki świętych Karmelu.
    W 1932 r. założył instytut świecki Notre-Dame de Vie, aby w ten sposób przekazać bogactwo modlitwy kontemplacyjnej świeckim. Instytut składa się z mężczyzn i kobiet, świeckich i duchownych, którzy są powołani, aby dawać świadectwo o obecności Boga w świecie, żyjąc i nauczając dróg modlitwy. Założyciel Instytutu zmarł w Notre-Dame de Vie (Francja) 27 marca 1967 r. w wieku 73 lat. W Polsce jest znany zwłaszcza dzięki swoim publikacjom: Chcę widzieć Boga (Kraków 1997) oraz Jestem córką Kościoła (Kraków 1984).

Karmelita bosy biskupem pomocniczym brazylijskiej Archidiecezji Victoria

    O. Rubens Sevilha, dotychczasowy prowincjał Prowincji św. Józefa w Brazylii Południowo-Wschodniej, został mianowany przez Papieża Benedykta XVI biskupem pomocniczym w Victoria (Brazylia). O. Rubens Sevilha urodził się 52 lata temu w Tarabaí (Brazylia). Do karmelitów bosych wstąpił w 1980 r. Studiował filozofię w San Paulo i teologię na Papieskim Wydziale Teologicznym Teresianum w Rzymie. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1985 r. Był mistrzem postulantów i nowicjuszy, a także prowincjałem. Pełnił funkcję asystenta stowarzyszenia karmelitów bosych "Santa Teresa", był również radnym prowincjalnym i proboszczem parafii św. Teresy w San Paulo.
    O. Rubens przyjmie święcenia biskupie 18 marca 2012 r. Archidiecezji Victoria, której będzie biskupem pomocniczym. Archidiecezja ta liczy 3.210.000 mieszkańców, z czego 2.010.000 to katolicy. W Archidiecezji pracuje 138 kapłanów i 264 zakonników.

Kurs formacyjny na Górze Karmel w języku hiszpańskim

     W grudniu 2011 r. rozpoczął pierwszy Kurs Kształcenia Ustawicznego organizowany na Górze Karmel przez Definitorium Generalne i Sekretariat Generalny ds. Formacji. Uczestniczy w nim 11 zakonników z różnych prowincji Hiszpanii, Brazylii, Portugalii, Meksyku i Ameryki Środkowej. Potrwa on do lutego 2012 r. Podczas tych trzech miesięcy uczestnicy kursu będą brać udział z zajęciach dotyczących Biblii i pielgrzymować do ważnych miejsc w Ziemi Świętej. Zajęcia będą prowadzili czterej profesorowie, karmelici bosi. O. Jose Colon jest odpowiedzialny za wprowadzenie tematów z mariologii, tematów dot. proroka Eliasza i św. Jana Chrzciciela. O. Secundino Castro przedstawi postacie Abrahama, Mojżesza i Jozuego, o. Agusti Borrell skupi się na postaci Dawida i Salomona, a o. Francisco Brändle będzie mówić o Panu Jezusie i św. Pawle.
    Zgodnie z harmonogramem, od grudnia 2012 r. do lutego 2013 r. odbędą się kursy dla zakonników w j. angielskim, od grudnia 2013 r. do lutego 2014 r. w j. włoskim i od grudnia 2014 r. do lutego 2015 r. w j. francuskim.

Turystyczno-kulturalna trasa śladami św. Teresy z Awili

     Szlak turystyczny z trasą z Awili przez Salamankę do Alba de Tormes został nazwany "Ślad św. Teresy". Upamiętnia on liczne podróże Świętej. Poszczególne miasta przypominają obecność w nich św. Teresy: Awila, gdzie się urodziła w 1515 r., wstąpiła do klasztoru Wcielenia i założył pierwszą fundację w 1562 r., Salamankę, gdzie założyła klasztor w 1570 r. i Alba de Tormes, gdzie zmarła w 1582 r. i gdzie znajdują się jej relikwie.

Zamknięcie Kongresu Duchowości Ameryki Łacińskiej

    "Dokonano wielkiego wysiłku odbioru terezjańskiej hermeneutyki, z uwzględnianiem kobiecości św. Teresy, jej zakorzenionej w biblii tożsamości, pedagogii modlitwy i mistagogii" Tymi słowami o. Salvador Ros dokonał podsumowania Kongresu Duchowości Ameryki Łacińskiej, który od 14-19 listopada 2011 r. odbył się na karaibskiej wyspie Republiki Dominikańskiej i który zgromadził ponad 160 uczestników z całego kontynentu amerykańskiego. "Kongres podjął przesłanie i ewangelicznie doświadczenie w nauczaniu św. Teresy ze szczerym pragnieniem oferowania bardziej wymownego obrazu Karmelu terezjańskiego na kontynencie i w Kościele Ameryki Łacińskiej" - zauważył jeden z karmelitów bosych. Ameryka Łacińska i Karaiby przybliżyły się do świętej Teresy od Jezusa, aby czerpać z jej doświadczeń zawartych w pismach, aby być pod wpływem jej charyzmatycznej intuicji.

Życzenia o. Prowincjała

„...Duch Święty zstąpi na Ciebie
i moc Najwyższego osłoni Cię.
Dlatego też Święte, które się narodzi,
 będzie nazwane Synem Bożym”
Łk (1,35)
 

Drodzy Przyjaciele naszego Zakonu!

Przytoczone powyżej słowa Bożego Posłańca do Maryi mówią o roli Ducha Świętego w tajemnicach Wcielenia i Narodzenia Chrystusa. W czasie uroczystego świętowania Wigilii dziękujemy Bogu nie tylko za tajemnicę Jego obecności pośród ludzi, ale także za dar Ducha Świętego. To On pomaga nam poznać przychodzącego w ubóstwie małego Jezusa, odkrywać Go i kochać w naszym osobistym i rodzinnym życiu. Życzę Wam, Drodzy Przyjaciele, aby Duch Święty, który ”okrył Maryję cieniem swej miłości”, prowadził Was po drogach mądrości i zawierzenia dzieci Bożych. Niech Pan Jezus będzie przyjęty w Waszych sercach i rodzinach, w darze przebaczenia i pojednania, w pokoju i wzajemnej miłości.

Krakowska Prowincja Karmelitów Bosych, pod wezwaniem Ducha Świętego, spogląda w tym świątecznym czasie na czekające ją w nowym roku wydarzenia. Będziemy, między innymi, dziękować Boskiemu Opiekunowi Prowincji za 400 lat kontemplacyjnej obecności naszych Sióstr Karmelitanek Bosych, które przybyły do Polski, aby swą cichą ofiarą i modlitwą wspierać Kościół Chrystusa. Przygotowujemy się także do przypadającego w 2015 roku Jubileuszu narodzin św. Teresy od Jezusa. W jej życiu duchowym, reformatorskiej i fundacyjnej działalności uwidacznia się w sposób szczególny moc i apostolska płodność Ducha Świętego.

Łączę się z Wami

w modlitwie przy żłóbku Jezusa.

o. Andrzej Ruszała OCD     
 

Prowincjał Krakowskiej
Prowincji Karmelitów Bosych

Boże Narodzenie A.D. 2011

100-lecie Semiprowincji Polskiej

    Wskrzeszenie 100 lat temu Semiprowincji Polskiej Karmelitów Bosych było okazją zorganizowania sesji jubileuszowej, jaka miała miejsce 1 grudnia 2011 r. w klasztorze w Krakowie przy ul. Rakowickiej 18 i w gmachu Karmelitańskiego Instytutu Duchowości. Zaprosili na nią braci i siostry obu Prowincji obaj przełożeni prowincjalni: o. Roman Hernoga OCD, prowincjał Prowincji Warszawskiej i o. Andrzej Ruszała OCD, prowincjał Prowincji Krakowskiej. Gościem specjalnym był o. Albert Wach OCD z Rzymu, definitor generalny Zakonu. Udział wzięły władze obu Prowincji i liczni delegaci wspólnot karmelitańskich z Polski, Ukrainy, Słowacji, Niemiec, Łotwy, Burundi i Rwandy.
    Pierwszą część spotkania stanowiła sesja naukowa, którą zainicjował Prowincjał Krakowski. Pierwszy wykład o charakterze historycznym wygłosił o. dr Piotr Neumann z Poznania, który przedstawił genezę powstania Semiprowincji Polskiej. W 1875 jedyny ocalały po kasatach na ziemiach polskich klasztor w Czernej, został włączony do Semiprowincji Austriackiej. Między innymi dzięki odnowie klasztoru czerneńskiego w 1880 r. i powstaniu w 1892 r. w Wadowicach Małego Seminarium, na początku XX wieku liczba karmelitów Polaków była na tyle duża, aby w 23 października 1911 r. z 54 zakonników i trzech klasztorów: w Krakowie, Wadowicach i Czernej utworzyć nową samodzielną semiprowincję. Polscy karmelici bosi są dziś obecni na 5 kontynentach, w 14 państwach, w 41 wspólnotach braci i 37 wspólnotach sióstr karmelitanek bosych.
    Kolejny wykład o miejscu Karmelu terezjańskiego we współczesnej kulturze wygłosił o. Albert Wach. Wyróżnił on trzy kwestie, które domagają się refleksji: dialog, podmiot i zachwyt. Mówiąc o dialogu stwierdził: „Czasy, w których żyjemy domagają się od nas odnowionego spojrzenia i jeszcze większego wyjścia nawzajem ku sobie, szukania nowych płaszczyzn dialogu i otwierania się na nowe sposoby ożywiania naszego charyzmatu”. Podmiotowość z kolei powinna być kształtowana przez wzmacnianie własnej tożsamości, „troskę o siebie”, kształtowanie wspólnot prostych, braterskich i ubogich. Kluczem do wewnętrznej wolności najpełniej wyrażającej podmiotowość jest wyrzeczenie. Mówiąc o zachwycie o. Albert stwierdził: „Zachwyt i zdolność do zdziwienia, w istocie, są początkiem wszelkiej filozofii mądrościowej, początkiem chrześcijaństwa i początkiem każdego autentycznego doświadczenia w Karmelu terezjańskim”. Zauważył, że współczesnym zagrożeniem jest „zezwyczajnienie”, „stanie się dla siebie samego nazbyt zwyczajnym”. Podsumowując o. Albert wezwał braci do takich działań, które „pobudzałyby innych do ascezy, do wyrzeczenia, jako przeciwwagi dla bezgranicznej oferty wytworzonej przez cywilizację maszyn i kulturę konsumpcji. Chodzi po prostu o to, by stać się bardziej ludzcy”.
    Podsumowania części naukowo-formacyjnej dokonał O. Roman Hernoga. Następnie bracia udali się do kościoła przy ul. Rakowickiej, aby w południe sprawować dziękczynną Eucharystię pod przewodnictwem o. o. Alberta Wacha. W homilii Definitor Generalny przypomniał osobę św. Rafała Kalinowskiego, któremu w dużej mierze Karmel na ziemiach polskich zawdzięcza odnowienie. Przedstawił go jako wzór odczytywania i pełnienia woli Bożej przez posłuszeństwo przełożonym. Po Mszy św. braci obu prowincji udali się do klasztornego refektarza na uroczysty obiad.

Latynoamerykański Kongres Duchowości w Santo Domingo

    Od 14 do 19 listopada 2011 r. w Santo Domingo w Republice Dominikany odbywał się Latynoamerykański Kongres Duchowości pod hasłem: „Teresa od Jezusa, misjonarką duchowości w Ameryce Łacińskiej”. Wydarzenie to zostało zorganizowane przez Komisariat św. Józefa na Karaibach. Uczestnicy obrali sobie za cel odnalezienie i wcielenie w życie wskazań św. Teresy od Jezusa, aby być prawdziwymi misjonarzami w Ameryce Łacińskiej. Zaproszeni prelegenci podjęli w świetle nauki św. Teresy od Jezusa refleksję nad współczesnymi wyzwaniami, które stoją przez Zakonem w Ameryce Łacińskiej. W kongresie uczestniczył wikariusz generalny Zakonu o. Emilio Martínez, a także były generał Zakonu o. Camilo Maccise.

50-lecie Sanktuarium Praskiego Dzieciątka Jezus w Marco de Canveses

    23 października 2011 r. uroczystej Mszy św. z okazji złotego jubileuszu powstania klasztoru karmelitów bosych i sanktuarium w Marco de Canveses przewodniczył biskup Porto Manuel Clement. Oprócz licznie zebranych koncelebransów, w wydarzeniu uczestniczyła ogromna ilość wiernych. Kaplica Sanktuarium okazała się zbyt mała dla wielu pielgrzymów, którzy przybyli z pobliskich miast, a wśród nich ciężarnych matek, rodzin z niedawno narodzonymi dziećmi, i wielu młodych ludzi. Biskup przypomniał niektóre z bardziej pamiętnych momentów z życia karmelitańskiej wspólnoty, która opiekuje się sanktuarium Dzieciątka Jezus. "Jesteście rękami Dzieciątka Jezus, aby błogosławić ludzi i uczyć ich największego przykazania miłości Boga i bliźniego" powiedział bp Clemente do karmelitów bosych i wszystkich obecnych na uroczystości.

Spotkanie młodych kapłanów w Wadowicach

     W dniach 11-12 listopada 2011 r., w Karmelitańskim Centrum Rekolekcyjno Pielgrzymkowym "Na Górce" im. Jana Pawła II w Wadowicach, 21 kapłanów Krakowskiej Prowincji Karmelitów Bosych pracujących w Polsce i na Słowacji, wraz z prowincjałem o. Andrzejem Ruszałą i radnym Prowincji o. Tadeuszem Florkiem, uczestniczyło w corocznym spotkaniu formacyjno-integracyjnym dla kapłanów do 10 lat kapłaństwa.
     Pierwszego dnia o. prof. Wiesław Kiwior podjął tematykę związaną z normami prawnymi sprawowania Eucharystii. Przedstawił aktualne prawodawstwo dotyczące m.in. sprawowania Mszy św. w rycie trydenckim, binowania i trynowania Mszy św., oraz Mszy św. w intencji zbiorowej. O. Wiesław podkreślił, że normy prawne chroniąc największy skarb Kościoła, jakim jest Eucharystia, stoją na straży dobra duchowego wszystkich wiernych.
     Popołudnie i wieczór miały charakter rekreacyjny. Cześć zakonników udała się na górę Leskowiec, inni zwiedzili Park Miniatur w Inwałdzie.
     Następnego dnia ks. prof. Andrzej Witko z Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie wygłosił konferencję na temat Bożego Miłosierdzia. Wskazał na karmelitańskie korzenie tego kultu, gdyż w Wilnie, gdzie przez pewien czas przebywała św. s. Faustyna Kowalska, karmelici bosi propagowali nabożeństwo do Matki Bożej Miłosierdzia i to tutaj, w Ostrej Bramie, w 1935 r. po raz pierwszy został przedstawiony wiernym obraz Pana Jezusa Miłosiernego. Ks. Profesor podkreślił, że najważniejszym i fundamentalnym elementem kultu Bożego Miłosierdzia jest postawa ufności, a najważniejszą jego formą Święto Bożego Miłosierdzia w II Niedzielę Wielkanocną. Stwarza ono wiernym możliwość uzyskania łaski darowania wszystkich win i kar za grzechy, co porównać można z tylko chrztem świętym.
     Po południu niektórzy z kapłanów podeszli do egzaminu jurysdykcyjnego przed komisją, w skład której weszli: o. prof. UKSW dr hab. Wiesław Kiwior, o. dr Stanisław Fudala i o. dr Łukasz Kasperek.